HOMILIE KERSTVIGILIE 2014
  Grootseminarie Brugge

VREDEVORST, KOM TOT ONS, HEEL DE WERELD HUNKERT

quote
Honderd jaar Grote oorlog: het maakt velen stil.
Ook de kerstbestanden worden herdacht,
toen vrede even werkelijkheid was, heel even maar.
Kleine en grote brandhaarden van geweld
verplaatsen zich voortdurend op de wereldkaart
waar vrede steeds bedreigd
en nooit gewonnen is.

Wie lijdt onder geweld en conflict
hunkert naar recht en vrede.
Maar of heel de wereld er naar hunkert,
is niet zo zeker.
Steeds zijn er mensen en regimes
die hunkeren naar macht door geweld.
'Oorlog en vrede' is een titel
die de mensengeschiedenis goed samenvat.
Witten en zwarten
blijven dikwijls tegenover elkaar staan.

In dit droef gemengde verhaal
neigen velen tot pessimisme.
Voor hen komt het nooit goed met de mensheid
en blijft wereldwijde vrede een ijdele hoop,
een utopie die nooit plaats zal vinden.

In dezelfde mengeling van oorlog en vrede
hebben profeten als Jesaja
stem gegeven aan een onuitroeibaar verlangen
naar een nieuwe wereld vol recht en vrede.
Ze houden de droom levend over de Dag
waarop wapens voorgoed zwijgen
en verdrukking een einde neemt.
Ze dromen van een nieuwe aarde,
een nieuwe koning, een vorst van vrede
die God aan de wereld schenken zal.
Ook de vader van de Doper
zong over een betrokken God
die een redder stuurt
om zijn mededogen en verbondenheid
met de mensen te tonen.
Zacharias hoopte op een nieuw begin,
een schitterende opgaande zon.
Hij droomde van nieuw licht
sterk genoeg om te schijnen tot in de donkerste hoek van de dood.
Hij zag het al gebeuren
hoe mensen wandelend in dit nieuwe licht
zich begeven op de weg van de vrede.

Als christenen geloven we in de vervulling van die oude beloftes.
We erkennen Jezus als de beloofde Vorst van vrede,
het goddelijk Kind, de Redder van de wereld.
Bij zijn geboorte zongen de engelen:
'vrede op aarde aan de mensen van Gods welbehagen'.
In deze nacht gedenken we dankbaar
dat Gods Zoon in de wereld kwam
om mensen binnen te leiden in het rijk van zijn Vader,
een rijk van gerechtigheid, liefde en vrede.
We horen en zingen de vreugdevolle boodschap
dat God zijn mensen niet aan hun lot overlaat
maar hen in Jezus een Bevrijder heeft gezonden,
het Kind Gods dat vrede sticht.

De blijdschap om de geboorte van de Vredevorst
kan niet beletten dat we ons ook vragen stellen.
Heeft Jezus de vrede op aarde gebracht
en het geweld de mond gesnoerd?
Heeft Hij in de mensengeschiedenis een keer ten goede gebracht?
Hij is er eerlijk gezegd niet in geslaagd om de wereldvrede op te leggen.
Hij heeft de vrede niet afgedwongen
met een grote machtsontplooiing.
Als Vredevorst maakt Hij in de wereldpolitiek weinig indruk.
Na Hem bleven 'oorlog en vrede' de geschiedenis tekenen.
De droom van 'nooit meer oorlog' heeft Hij niet waargemaakt.

Een nadere kennismaking met onze Vredevorst dringt zich op.
Zelf koos Hij voor een geweldloze weg
in de hoop om geweldenaars zo tot inzicht te brengen.
Hij wilde harten veroveren
die er voor kiezen uit eigen vrije wil vredelievend te zijn.
Hij vond weinig gehoor.
Hij werd als stoorzender opgepakt
en met bruut geweld uit de weg geruimd.
Hij werd onschuldig slachtoffer
van weethebbers en machthebbers
die desnoods met geweld
hun eigen groot gelijk wilden behouden.
Hij werd een koning die roemloos ten onder ging.
Een vredevorst die vermalen werd in de tentakels van de macht.

Krijgt het pessimisme dan toch de overhand?
Moeten we ons neerleggen bij de overmacht van bruut geweld?
Of blijven de beloftes waar
en spreekt en werkt de Vredevorst verder
ook voorbij zijn dood?

Als christenen zijn we ervan overtuigd
dat de liefde van zijn Vader Jezus deed opstaan.
Tot grote verbazing van zijn leerlingen
kwam Hij bij hen met zijn blije vredesgroet: 'Sjaloom!'.
De weg van de geweldloze liefde die Hij ging,
het lijden dat Hij droeg
zijn niet vergeefs geweest.
De oude droom van vrede blijft overeind
van volle harmonie met onszelf, met elkaar, met God.
Maar we leerden dat die droom niet waar wordt
met één of andere toverstok.
Het visioen krijgt beetje bij beetje vorm
waar mensen Jezus volgen in geweldloze liefde,
in het stichten van vrede,
in het werken aan verzoening,
met veel geduld
en soms met de hoge prijs van tegenkanting.

Christenen volgen de Vredevorst
op de moeizame weg naar vrede,
een lange weg,
maar geen doodlopend spoor.
Ze gaan die weg in het vertrouwen
dat God op zijn tijd en op zijn manier
mensen thuis brengt in zijn land van vrede.
Christengemeenschappen die tonen
dat een vredevol samenleven mogelijk is
bewijzen een grote dienst aan de wereld.
Met hun leven in de pax Christi
bieden ze al een kleine voorproef
van wat ooit een wereld vol sjaloom zal zijn.

Laten wij Jezus volgen
door in het samenleven van elke dag
onze voeten te richten op de weg van de vrede
en daarbij het vertrouwen bewaren ook als de weg lang is.
Mochten we in deze kersttijd
zingen van vrede,
bidden om vrede,
werken aan vrede.

Mocht de vrede van de Heer steeds met ons zijn.

«« pagina terug | ^ top