»» 175 jaar in een notendop
»» Feestprogramma
»» Priester zijn vandaag - studiedag 30/04

175 jaar

  Grootseminarie Brugge
HOMILIE JUBILEUM

03/10/2008 - Lc 19,1-10

Wat is er zo bijzonder aan Jezus?
Kan Hij ons blijven inspireren ook in deze 21ste eeuw?
Wat was de kern ook weer van zijn boodschap?
Het zijn vragen die mensen zich vandaag stellen
als ze voor het eerst of opnieuw horen over Jezus.
Het zijn Zacheüs vragen die soms ook in ons hart leven.
Gelukkig zijn er ook vandaag plaatsen
zoals de boom waar Zacheüs zijn toevlucht nam
waar je nieuwsgierig en toch op afstand meer kunt vernemen over Jezus.
Ons seminarie is zo'n plek
waar tal van geïnteresseerden welkom zijn
die Jezus en zijn boodschap beter willen leren kennen
ook al zijn ze nog gereserveerd in hun geloofs- en levenskeuzes.
De laatste decennia staan onze deuren steeds meer open
voor zoekende mensen die wel eens willen zien
wat voor soort iemand Jezus nu eigenlijk wel is.

Maar hier in huis, in onze dichtste kring, leven en werken ook mensen
die op een verrassende manier hebben ontdekt
dat die Jezus naar hen op zoek is, hen wil zien en ontmoeten.
Ze leren geloven dat Jezus nooit voltooid verleden tijd is
maar ons steeds in de tegenwoordige tijd als de Levende nabij komt.
Ze ondervinden net als Zacheüs dat Jezus naar hen kijkt,
niet met een vernietigende of dwingende blik,
maar met ogen waaruit Gods goedheid spreekt.
Ze durven geloven dat de Heer Jezus hun naam kent en noemt
en hen heel persoonlijk aanspreekt.
Ze vernemen zijn onverwachte vraag en uitnodiging
om Hem toe te laten in hun leven,
om Hem te laten wonen in hun huis.
Blijkbaar zoekt die Jezus onderdak
en wil Hij een plaats krijgen in het leven van mensen.
Het is de prille en nooit eindigende geloofservaring van een geroepene
die zich persoonlijk gekend en geliefd weet
en de vraag voelt groeien om de Heer centraal te stellen in zijn leven.
Een seminarie is bij uitstek een plek
waar we de nabije stem van de Heer kunnen vernemen
die ons voorstelt het leven met Hem te delen.

Maar wat doe je met zo'n ontdekking?
Leg je die naast je neer en doe je alsof er niets aan de hand is?
Of ga je in op die vreemde Stem die je in zijn dienst vraagt?
Het antwoord is niet zo vlug gevonden.
Soms voel je 'ja' dan weer 'neen' in je hart.
Er is tijd nodig om te wikken en te wegen
maar één ding is zeker: er moet beslist worden.
Een seminarie biedt kansen en tijd om dit antwoord te laten rijpen.
Steeds zijn er mensen geweest die in alle eerlijkheid getuigen
dat ze de roep van de Heer niet meer horen
of niet als priester zullen beantwoorden.
Anderen groeien naar een klare, enthousiaste beslissing.
Ze durven de boom verlaten waar er nog voldoende afstand en reserve was.
Ze overbruggen de afstand die hen van Jezus gescheiden hield
en verwelkomen Hem van harte als de Heer van hun leven
die voortaan het eerste en het laatste woord zal spreken over hun doen en laten.
Die beslissing maakt hen ontzettend blij.
Hun geluk kan niet op nu ze 'ja' hebben gezegd op Jezus' uitnodiging
en groeien in vriendschap en verbondenheid met Hem.
Ons seminarie mag zo'n huis vol vreugde zijn,
vreugde om Hem die belooft alle dagen met ons te zijn
als we Hem volgen en dienen.
Wie van harte 'ja' kan zeggen op de roepstem van de Heer
kent een diep geluk dat niets of niemand ons kan ontnemen.

Het verhaal kan hier niet eindigen.
Wie de Heer Jezus echt ontmoet en erkend heeft in zijn leven,
wordt een andere, een nieuwe mens.
Zo'n Zacheüsmens zal genezen van de kramp van de ik-zucht
waar alle mensen onder lijden.
Jezus' eenvoudige en stille uitnodiging,
en zijn aanbod van vriendschap, veroorzaken een omwenteling
in het leven van wie Hem geloven op zijn woord.
Hun handen raken bekeerd: ze zijn er niet meer om
te 'grijpen, te hebben en te houden' maar om te 'breken en te delen'.
Wie met Jezus verbonden raakt,
beschouwt zijn leven niet langer als een privé-bezit.
Hij zal zijn leven in dienst stellen van mensen in nood
naar het voorbeeld van de Meester die brood brak en deelde.
Ons seminarie is een plek waar Jezus welkom is bij ons
en wij thuis komen bij Hem
en ondervinden hoe dit samenleven ons vernieuwt
en tot mensen maakt die stilaan meer op Hem gelijken.
Ons seminarie is zo'n huis van vernieuwing
waar we niet rond ons eigen persoontje blijven cirkelen
maar er helemaal willen zijn voor de Heer van ons leven
en voor de minsten die Hij zijn broeders en zusters noemt.

Het is vandaag onze biddende wens
dat ons seminarie ook in de toekomst
een gezegende plaats mag blijven
waar mensen Jezus' woorden kunnen horen
als actueel tot hen gericht.

Mocht het seminarie een plek blijven
waar mensen groeikansen en tijd krijgen
om hun levensroeping goed te onderscheiden.

Mocht het seminarie een huis blijven
waar geroepenen in vreugde hun 'ja' beleven
en opnieuw geboren worden
tot mensen vol mededogen.

Zingen we nu samen het lied van Zacheüs (ZJ 559)
waarin onze overweging poëtisch wordt samengevat:
De Heer heeft mij gezien en onverwacht…


Koen Vanhoutte

«« pagina terug | ^ top | »» 175 jaar in een notendop